Door de stilte heen kwam ineens een nieuwsgierigheid bij me op.
“Je verteld wat anderen van je vinden en over je zeggen. Wat vind je hiervan?” vroeg ik hem.
Voor ik hem deze vraag stelde keek hij me strak aan. Na deze vraag dwaalde zijn blik af, zijn hoofd draaide hij weg en zijn schouders zakten naar voren en meteen kwam een kort en afgemeten antwoord: “Ik weet het niet, ik kan het je niet vertellen!!”
“Ik kan me voorstellen dat dit een lastige vraag is. Wat zou je me hierover wel kunnen vertellen?”

Hij recht zijn schouders, veegt met de palm van zijn hand ruw een traan uit zijn ogen en kijkt me waterig aan in een aanvallende houding.
“Hallo zie jij het voor je dan? Ik heb een WIA, en niet voor niets hè! Welke werkgever wil mij aannemen voor 20 uur? Jij hebt makkelijk te praten met je baantje in de re-integratie en al die verhalen horen van kneuzen zoals ik…”

Ik zwijg en luister naar zijn woordenstorm. Boosheid, frustratie, telleurstelling maar bovenal…verdriet en onzekerheid.
Zijn woorden komen binnen…..
Met mijn rug tegen de leuning volg ik zijn bewegingen, ik hoor zijn woorden, ik kijk mee naar zijn wilde handbeweging, ik zie zijn ogen en ineens….is het stil.

Hij kijkt me aan, beschamend en zegt “Sorry Martin”

Op dat moment buig ik iets naar voren, mijn hand op tafel en kijk hem aan.
“Dankjewel. Sorry is niet nodig hoor, dit mag, graag zelfs. En voor zover mogelijk voor mij, kan ik je frustratie begrijpen.” Een kort knikje bevestigd dat er weer contact is tussen ons.

Hij ontspant zich, neemt een slok koffie en zakt tegen de rugleuning.
Terwijl ik ook ontspannen ga zitten vraag ik hem me aan te kijken. “Wat ik nu tegen je zeg meen ik. Als mens en als professional.” Weer een kort knikje.

“Jij bent wie je bent en ben dankbaar dat ik jou mag ontmoeten! Daarnaast mag jij zijn wie je bent, ongeacht wat de wereld er van vind. En… wij gaan samen, al duurt het een jaar, op zoek naar een werkgever en een werkplek waar jij gelukkig bent en waar jij jouw waarde kan laten zien!”

Een aantal uren later zit ik thuis op de bank en laat de dag aan me voorbij gaan. Terwijl ik een slok van de volle rode wijn neem en mijn ogen sluit, komt het ineens binnen…WOW

Jij bent wie je bent en ben dankbaar dat ik jou mag ontmoeten. Jij mag zijn wie je bent….Hij zei dat ook tegen mij, al was het niet met woorden….Nee ik kreeg een hand en…een gemeende knuffel van een man die wanhopig op zoek was naar “gezien worden” en hij werd gezien…

Tegelijkertijd…….Ik werd ook gezien en kreeg de ervaring “Jij mag zijn wie je bent….”